Jojo Moyes „Zanim się pojawiłeś”

Zmuszaj się do przekraczania własnych granic. Nie spoczywaj na laurach. Noś z dumą swoje pasiaste rajstopy. A jeśli się upierasz, żeby związać się na stałe z jakimś śmiesznym gościem, zachowaj to gdzieś w sobie. Świadomość, że wciąż masz przed sobą możliwości, to luksus. 

Will

 

Cecelia Ahern „Pora na życie”

Chorujesz: idziesz do lekarza, łykasz antybiotyki. Jesteś przygnębiona: zwierzasz się psychoterapeucie, niekiedy bierzesz antydepresanty. Siwiejesz: farbujesz włosy. Z życiem natomiast... Podejmujesz jakieś złe decyzje, parę razy masz pecha albo coś w tym stylu, ale ez względu na wszystko musisz iść naprzód, czyż nie? I nikt nie widzi twojego wnętrza, a w naszych czasach coś, czego nie widać, czego nie da się sfotografować, nie istnieje.

Przed myśleniem nad własną egzystencją nie da się uciec. Czasem odsuwamy refleksje na krócej, czasami na kilka lat świadomie uciekamy od pytania „co ja robię ze swoim życiem?”. Prędzej czy później i tak nas to dopadnie, tak jak Lucy, główną bohaterkę powieści Pora na życie Cecelii Ahern. No dobrze, może nie dosłownie tak jak ją – w naszym świecie Życie nie przychodzi pomóc nam wyjść na prostą w krytycznym momencie.

Paula Hawkins „Dziewczyna z pociągu”

Ludzie, z którymi coś nas kiedyś łączyło, nie pozwalają nam odejść i żebyśmy nie wiem, jak bardzo próbowali, nie wyplączemy się z tego, nie uwolnimy. Może po pewnym czasie przestajemy po prostu próbować.

Chwaliłam się już w grudniowym podsumowaniu tym prezentem gwiazdkowym. Dwa dni temu przeczytałam książkę, a dziś chcę Wam zdradzić swoją opinię o niej. Bo, że o tej pozycji słyszeliście (a i wielu z Was ma już ją za sobą), to wiem.  Czy też uważam, że Dziewczyna z pociągu jest taka fantastyczna? Zaraz się przekonacie.

Alfonso Signorini „Zbyt dumna, zbyt krucha”

Jestem zbyt dumna i zbyt krucha (...). I jeśli smucę się na myśl, że kiedy cierpię, cierpię sto razy bardziej niż inni, to jestem pewna, że kiedy jestem szczęśliwa, odczuwam to tysiąc razy silniej.

Maria Callas

Od Kasi, mojej drogiej internetowej koleżanki otrzymałam niespodziankę, o której już Wam wspominałam – książkę, której z pewnością sama bym sobie nie kupiła ani bym nie przeczytała. Oparte na życiu śpiewaczki operowej? Kto to w ogóle Maria Callas? Okazało się, że bohaterka książki jest mi bliższa niż sądziłam, a i Wam udowodnię, że ją znacie... i że naprawdę warto sięgnąć po Zbyt dumną, zbyt kruchą.

C. W. Ceram „Bogowie, groby, uczeni. Tajemnice archeologii”

Żeby nauczyć się pokory, ludzkość nie musi kierować wzroku na rozgwieżdżone niebo. Wystarczy spojrzeć na dawne kultury, które istniały przed tysiącami lat, znalazły się u szczytu potęgi i wielkości, a potem przeminęły.

C. W. Ceram „Bogowie, groby, uczeni. Tajemnice archeologii”

Od samego dzieciństwa byłem oczarowany starożytnymi cywilizacjami (zwłaszcza Egiptem). Ich majestatem, potęgą, wysoko rozwiniętą kulturą oraz nauką. W życiu przeczytałem już bardzo wiele na ich temat. Jednak zawsze to było książki, albo infantylne (pisane raczej pod dzieci lub dla laików), albo przesycone naukową terminologią, gdzie po dziesięciu stronach, człowiek miał już dość. Z bardzo mieszanymi uczuciami podszedłem do tej lektury. Jest ona reklamowana jako najlepsza książka o archeologii jaka kiedykolwiek powstała, co już mnie zniechęciło, jako, że nigdy nie wierzę w takie komercyjne opisy. Jednak bardzo się pomyliłem i wielkie okazało się moje zdumienie gdy zagłębiłem się w książkę...